ΨΗΦΙΣΕ ΝΑΙ ή ΟΧΙ

στην επιμήκυνση του χρόνου παραγραφής των αδικημάτων σεξουαλικής κακοποίησης που τελούνται σε ανηλίκους

Ενημερώσου και Ψήφισε

Πριν τοποθετηθείς, σκέψου ότι:

1) Το θύμα, όταν είναι παιδί, αδυνατεί να αντιδράσει αμέσως στην παραβίαση. Τις περισσότερες φορές, αμέσως μετά τη σεξουαλική κακοποίηση ξεκινά ο Γολγοθάς. Το παιδί χρειάζεται ακόμη και χρόνια ολόκληρα, ώστε να νιώσει ότι είναι σε θέση να συζητήσει, ίσως ακόμη και να ανακαλέσει στη μνήμη του, ακόμη περισσότερο να καταγγείλει την πράξη που του συνέβη, μία ή και περισσότερες φορές (κατ’ εξακολούθηση). Δεν είναι άλλωστε λίγες οι φορές που η «παραβίαση» συμβαίνει μέσα στην ίδια την οικογένεια του παιδιού, από συγγενικό ή φιλικό προς την οικογένεια πρόσωπο, γεγονός που περιπλέκει τα συναισθήματα του παιδιού, που όχι μόνο δεν μπορεί να αντιδράσει, αλλά επιπλέον νιώθει ένοχο για αυτό που του συμβαίνει.

2) Το θύμα θα πρέπει να ενθαρρύνεται στην αναφορά της πράξης που το «στοιχειώνει» και όχι να ενοχοποιείται με φράσεις όπως «τώρα το θυμήθηκε». Όσο απίστευτο και αν φαίνεται σε αυτούς που δεν έχουν βιώσει κακοποίηση κατά την παιδική ηλικία, δεν παύει να είναι αληθές ότι κυριολεκτικά «τώρα το θυμήθηκε» και τώρα μπόρεσε να αρθρώσει λόγο. Όταν το θύμα βρίσκει τη μνήμη, τη φωνή και το θάρρος να μιλήσει, πρέπει να μπορεί και να δικαιωθεί. Η παραγραφή τέτοιων αδικημάτων κάνει όλα τα θύματα να νιώθουν ματαιωμένα. Αυτό πρέπει να σταματήσει.

3) Η επιμήκυνση της παραγραφής λειτουργεί ευεργετικά ακόμη και για τον ίδιο τον φερόμενο ως δράστη, διότι η εκδίκαση της υπόθεσης ξεκαθαρίζει αν τελικά είναι αυτός που τέλεσε το αδίκημα ή όχι. Συχνά, οι φερόμενοι θύτες, όταν δηλώνουν αθώοι, αναφέρουν πως νιώθουν στιγματισμένοι για πάντα, για μια πράξη που δεν έκαναν, ιδίως αν αυτή αφορά στο οικογενειακό τους περιβάλλον. Επιθυμούν το ζήτημα να επιλυθεί στα δικαστήρια, αλλά, επειδή η αναφορά γίνεται συνήθως, αρκετά χρόνια μετά, τούτο είναι αδύνατο, λόγω παραγραφής.

Πριν αποφασίσεις, διάβασε περισσότερα εδώ

Ψηφίστε ΝΑΙ ή ΌΧΙ